In de basis van het werk van de kunstenaar Johan Meijerink ligt het zoeken naar harmonie, evenwicht en verstilling opgesloten. Na aanvankelijk geëxperimenteerd te hebben op het vlak van de minimal art deden in 1980 lood en brons hun intrede in zijn werk. De sombere ronde vormen - soms gecombineerd met andere materialen - zijn ingetogen, meditatief bijna en lijken een reactie op alle overvloed en lelijkheid in de wereld,
Aan de handgrote objecten is de arbeidsintensiviteit af te zien. Meijerink vermoedt dat het natuurlijke levensritme van zijn jeugd in Indonesië van invloed is op de rust en het geduld dat hij bij wordingsproces aan de dag legt. Zijn objecten zijn van vorm rond en lijken onberispelijk glad. Bij nader inzien ontdekt men hier en daar kleine oneffenheden in het materiaal hetgeen voorkomt dat het werk gelikt wordt. Soms maken sokkels onderdeel uit van het werk, andere objecten zijn serieel op de grond in de ruimte geplaatst.
Midden jaren '70 verbleef Johan Meijerink enige tijd in Rome en onderging harmonie en verstilling bij het aanschouwen van de barokkerken van Borromini en Bramante. "Ik raakte geïnspireerd door de manier waarop ze die gebouwen opgezet hebben, met hele en halve cirkels en een koepel naar het hogere". Direct daarnaar verwijst de 'Tempietto dell'amore' (1991), een in lood gegoten beeld van een koepel op zuilen. Hoewel het beeld een diameter heeft van 23 cm, en slechts 22 cm hoog is, lijkt het door zijn compactheid meer ruimte in beslag te nemen.
Meestal maakt hij zijn beelden op het gevoel. In zijn recentere werk laat hij zich inspireren door titels en teksten uit de wereld van de literatuur en muziek.. Tevens zijn zij een verwijzing naar de oosterse architectuur.


Kleine boekjes

Zes jaar geleden begon ik met het maken van kleine schetsboekjes. Veel van mijn werk ontstond toen met behulp van de computer. Ik droomde van weer een nieuwere en snellere computer want met behulp van de laatste technische snufjes zouden hele nieuwe werelden voor mij open gaan. Maar opeens dacht ik waarom niet precies het tegenovergestelde van een high tech notebook? Een klein schetsboekje! Terug naar de basis, naar een leeg vel papier waarop het moet gebeuren. Niet meer verschuilen achter een hoop techniek en mooie concepten. Dat was niet meer dan een bedenksel, maar het bleek fantastisch te werken. Juist dat kleine pretentieloze formaat gaf mij de ruimte van alles uit te proberen zonder steeds over mijn eigen schouder mee te kijken of dat eigenlijk wel mag. Want in mijn 'echte' werk mocht ik een hele hoop zeker niet zomaar doen, ik was tenslotte een serieuze conceptuele kunstenaar. De 'kleine boekjes' hebben dat zelfbeeld danig ondermijnt want opeens had ik enorm plezier in het werk. Het was een bevrijding. Hier gingen werelden open die geen computerprogramma mij had kunnen laten zien. Soms bleef ik wel verbaasd en aargwanend naar mezelf kijken met dat alsmaar groeiende stapeltje schetsboeken. Kon dit wel, mocht dit wel, zomaar tekenen wat in je opkomt zonder enige verstandelijke controlle. Maar er was geen verzet mogelijk. Het tekenen nam het als het ware over, het was gewoon veel te leuk. En het voelde goed, het klopte. Deze ervaring heeft mijn werk in zijn geheel getransformeerd. Niet dat ik nu geheel andere dingen maak, er zijn veel doorlopende lijnen en ik gebruik nog steeds sommige motieven van tien jaar geleden, maar mijn houding is anders geworden. Ik had het vroeger al veel over het spelen met beeldelementen, maar pas in de kleine boekjes durfde ik werkelijk te spelen, uit te proberen, te kijken, onderuit te gaan, verbaasd en verrast te worden, lol te hebben. Waar een eenvoudig bedenksel niet allemaal toe kan leiden.

http://www.stefanhoffmann.nl